گاهی اوقات افکار ما طوری شکل منطقی و عقلانی به خودش میگیره که هیچ دلیل و علتی رو بدون مدرک و اثبات قبول نمی کنه.

گاهی اوقات هم به قدری دلایل مسخره و بدون اثباتی برای علت ها بیان می کنیم که خودمون رو گول میزنیم.
توضیح اینکه:وقتی به سئوالات اساسی که تو زندگیم باهاش برخورد میکنم فکر میکنم،متوجه می شم که هیچ موقع به من از روی حالت ۱ جواب داده نشده!تقریبا و میشه گفت همه جوابهام از روی حالت ۲ بوده،و من موندم با دریایی از سئوالات!این رو می دونم که این سئوالها درون هرکسی رو میخوره،اما چه کنم باید جوابهاش رو تو جای دیگه ای پیدا کنم!دوستی خیلی زیبا میگفت:"اون کسی که هیچی نمی دونه واقعا خوشبخته" و واقعا هم همینطوره.