چند ماهی بود که با خودم کلنجار می رفتم،احتیاج ندارم که موضوعی رو برای خودم به اثبات برسونم!وقتی که با معیارهای درونی خودم سازگار باشه ناخوداگاه برام اثبات میشه و این مستقیما ربط داره به خودمون!حالا ممکنه موضوعی بعد چندین سال برام اثبات بشه یا ممکنه بعد چند ثانیه!با ایشون موافقم،مخصوصا با نوشته آخرش،و این جمله محشرش"که بدون هم نخواهیم مرد"،عشق زیباست خیلی زیبا،اما اگه روزی این عشق تو زندگیمون وجود نداشت چی؟(درست مثل خود من)اونوقت باید بریم بشینیم یه گوشه و زانوی غم بغل کنیم و چه بدونم درویش بشیم و از همه چیز دنیا و بعدهای دیگه زندگی دل ببریم،دوباره میشه عاشق شد،و من چند ماهی هست که احساس می کنم می تونم عاشق بشم،حالا عشق رو مثال زدم،به نظرم انسان تو تمام مراحل زندگیش میتونه از اول شروع کنه،و خودش همه چی رو تعیین کنه،نه اینکه یه گوشه باشه و منتظر باشه تا همه چی براش تعیین بشه!من تو بخشی از زندگیم لحظات زیبا و قشنگی رو با عشق م گذروندم اما خوب این دلیل نمیشه که حالا در نبود اون بخوام منم نباشم!من هستم و به زندگیم ادامه میدم و لذت میبرم از زندگیم.