فکر کنم پونصد سال پیش بازم فکر کنم توسط سیاووش عزیز به بازی دعوت شدم!یکی "مشخصات همسر آینده" و دیگری هم "پستهای به یاد ماندنی لینکهامون"!منم از آنجایی که بسیار خوش قول هستم!حالا بعد گذشت این همه سال دارم این بازی رو انجام می دم،البته تا اونجایی که یادم باشه:

اگر شما عاشق یک کسی باشین خیلی وحشیانه،چطور بگم اصلا نتونین ازش جدا بشین و از این مطمئن باشین که طرف مقابلتون هم همینطوره(یعنی احساساتتون دو طرفه باشه)،یک وقت تو این وضعیت یک کسی بیاد و ابراز عشق کنه بهتون و شما بفهمین که طرف عشقش خالصه به شما و با تمام وجودش عاشقتونه!چیکار می کنین؟؟؟
با فرض اینکه این مسئله رو نمی تونین به عشق اصلیتون بگین!و نخواهین گفت!دوست دارم بدونم با طرف دیگه چه رفتاری دارین!
پ.ن.بعدا اضافه شده:جواب خودم رو هم تو کامنتای همین پست نوشتم!
پ.ن.بعداْ بعداْ اضافه شده:شاید یک مدتی نباشم،به دلیل خستگی و اینا!احتیاج دارم یه مدت از نت دور باشم و با خودم باشم،بیش از اندازه ممنونم از تمام کسانی که تو این بحث شرکت کردند،از نظر تک تک همتون استفاده کردم خیلی،خیلی کمک کرد بهم عقاید و نظراتتون،همه رو می خونم،یک دنیا مهربانی و خوبی برای همه آرزو می کنم وحشیانه.

• خیلی دلم می گیره وقتی یه قیافه درمونده رو ببینم!به قدری از دنیا و کل حکمتش زده می شم که یه جام پر عسل هم نمی تونه ناراحتی و بغضم رو از بین ببره!نه اینکه لوس بازی باشه نه،راستش یه حس دارم که وقتی دلم از چیزی می گیره اونقدر باید فلسفه و دلیل برام بیارن که فقط یه کوچولو اون ناراحتیم از بین بره!...
• به نظرم یکی از سخترین مواقع تو زندگی وقتی هست که جایی کارت گیر باشه و از همه مهم تر آدم خیلی بی پناه باشه!وای وای،چه لحظات بدی می شه،وقتی همچین آدمایی می بینم دوست دارم همه چیم رو براشون بدم تا لاقل اون قیافه درمونده(که دست خودشونم نیست)رو از بین بره،آه...
• تو "وجدان زنو" یه مطلب خیلی قشنگ خوندم،زندگی رو با بیماری مقایسه کرده بود!به نظر "زنو که شخصیت خود رمان هم بود بیماری از زندگی بهتر بود چون بالاخره برای بیماری یه درمانی پیدا می شه(با پیشرفت علم) اما برای مرگِ زندگی درمان ی پیدا نمی شه!
• آبستن نوشتن شدم!دوست دارم نوشتن رو،معلوم هم هست که هرچی اینجا می نویسم به عنوان چرک نویس هست!بیشتر اوقات هم نوشته هام رو ادیت نمی کنم نزدیک به ۹۹ درصد نوشته هام بدن ادیت هستن!اگه روزی ببینم دیگه اون علاقه برای نوشتن تو وبلاگ رو ندارم خودکشی وبلاگی می کنم(یک بار هم کرده بودم-کل وبم رو پاک می کنم)و شاید تو کاغذ پاره هایی برای خودم بنویسم،تو دنیایی که فقط خودم تنها باشم با تفکرات و احساساتم!تنها
• خیلی متاسفم شعله جان برای از دست دادن خواهرت،باهات هم دردم،روحش شاد.

• خدا جونم،من رو ببخش!خدا جونم خودت که بهتر می دونی وقتی کارم گیره می یام پیدات می کنم!خدایا،به غیر از تو کسی نیست،خدایا بذار برات گریه کنم،بذار بیام کنارت،تو رو خدا!خدایا تو خودت بهتر از هرکس دیگه می دونی که من چطور بنده ای بودم،خدایا نمی خوام،هیچ وقت نمی خوام که تنهام بذاری،به تمام آفریده ها قسم بدون تو نمی تونم،خدا جونم ازت یک دنیا ممنونم یک دنیا،میدونی خدا وقتی به خودم نگاه می کنم و این همه لطفی که بهم کردی،باید بگم که اگه کل عمرم رو هم تشکرت کنم بازم کمه،من یه بنده خیلی کوچیکتم!
• خدا جونم،دلم می خواد اینجا یا هر جای دیگه داد بزنم،فریاد بکشم،بدون اینکه به اطرافم توجه کنم!داد بکشم که دوست دارم خدا جونم،دوست دارم،من تو رو می خوام!میفهمی؟
• خداجونم،من بر اساس اعتقاداتم و عقلم و احساساتم،شناختمت،خیلی عاشقتم،عاشق!خدایا کمکم کن،به کمکت احتیاج دارم زیاد،خدا جونم،می خوای بگم چند تا دوست دارم؟؟؟اینقدر،ایناها دستام رو باز کردم و دارم نشونت می دم!اندازه تمام ستاره های دنیا!
• خدا جونم،به این نتیجه رسیدم که زندگی نه قشنگه و نه زشت!زندگی اصیل ـه!من دارم اصالتش رو درک می کنم و خود تو رو هم درک می کنم.
• خدا جونم،این وبلاگ رو برای خودم می نویسم!شاید یه دفترچه خاطرات!شاید وجود خودم رو از بالا نگاه می کنم!شاید روح خودم رو نگاه می کنم!شاید دوست دارم نوشته هام برا خودم تو یه دنیایی باشه که مردمش غیر از یه اسم مستعار چیز دیگه ای ازم ندونن!شاید خدایا عاشقتم!
• خدا جونم،کلمه دوست دارم گاهی چقدر زشت می شه و گاهی چقدر زیبا!می دونی خدایا،وقتی در مورد یه نیت سوء به کار میره زشت می شه اما وقتی در مورد تو هست زیبا!پس خیلی دوست دارم،خدای من.

الان که رفتم تو تختم بخوابم، تختم آنی مثل یه اقیانوس منو تو بغلش گرفت. حالا اطرافم پر از آبه با موجای بزرگ و وحشی. از اونا که دوست دارم. از اونا که وقتی میان خیلی سنگینن، میریزن رو سرت، بعد تو نمیفهمی که چقدر دیگه مونده تا برسی بالاتر، که سرتو از آب در بیاری. از اونا که وقتی میان.. تو خیلی میای پایینتر، بعدش میتونی پاهاتو جمع کنی تو بغلت. مچاله شی تو خودت. گریه کنی. آخه توی اون همه آب که اشکای تو دیگه معلوم نمیشن. آخه هیشکی نمیفهمه که گریه کردی. چشات فقط یکم قرمز میشن. عِب نداره اما اشکاتو که کسی نمیبینه! همین خوبه! انقد گریه میکنی که تموم میشی. یعنی انقدر گریه میکنی که همه چیتو گریه کردی انگار. هر چی تو دلت بوده، هر چی تو ذهنت بوده، همه چی رو گریه میکنی میدی دست اقیانوس. میذاریشون بین آبا، هیشکی هم هیچوقت نمیفهمه که تو یه شب موقع خواب تختت اقیانوس شدو تو خودتو گریه کردی تو آبا. یه شب موقع خواب تختت اقیانوس شد و یه موج بزرگ اومد رو سرت و تورو هل داد زیر آب. یه موج بزرگِ بزرگ دو دقیقه نفسشو حبس کرد و یه دفعه خودشو آزاد کرد. دیدی چقدر بزرگتر میشه اینطوری؟ چقدر محکم تر ضربه میزنه؟ چقدر عمیق تره؟! هیشکی نمیبینه اینارو. فقط میبینن که چشات یکم سرخن. اما اشکی نمیبینن. همین خوبه! دوباره موج میاد. من حالا همه چیمو ریختم توی اقیانوس. اون پایینِ پایین. حالا که تموم شدم رسیدم روی آب. یه موج کوچیک اومد.. پرتم کرد بالا. من از بس که سبک شدم دیگه نمیرم زیر آب. موج میاد فقط میندازتم بالا. یه موج دیگه بعد از چند دیقه سکوت حالا داره خودشو رها میکنه. انداختتم بالا. رفتم تو ابرا خیلی بالاتر از ابرا شاید. انقدر بالاتر که فکر کنم "دماغم خورد به دماغ خدا". داشتم رو ابرا واسه خودم دنبال یه استراحتگاه میگشتم که افتادم پایین اما دیگه نیوفتادم تو اقیانوسه. وسط یه جنگل فرود اومدم. حیوونای زیادی اینجا هست. رو تختم. وای چقدر حیوون!!! چطوری رو تختم جا شدن همه؟ اِه توام هستی بینشون. اما من "تو"ی دلمو ریختم وسط اقیانوس. میای نزدیک تر. خیلی نزدیک تر. بعد انگاری که خودت بفهمی منی که تو میخوای وسط اقیانوس مونده، خب؟ دقیقاً همونطوری بغض میکنی. بهم میگی نترس! من میترسم اما. قبلش نمیترسیدما، تو که گفتی نترس ترسیدم. چون هیچ چیز ترسناکی وجود نداشت، من خیلی ترس برم داشت. صدای اقیانوس اومد. قبلش اما تقریباً چند روز سکوت مطلق بود. موج نفسشو حبس کرده بود این همه مدت. واااای رها شد.... دنیا خراب شد....
هیشکی هم هیچوقت نفهمید که تو یه شب موقع خواب تختت اقیانوس شدو تو خودتو گریه کردی تو آبا. یه شب موقع خواب تختت اقیانوس شد و یه موج بزرگ اومد رو سرت و تورو هل داد زیر آب. یه موج بزرگِ بزرگ دو دیقه نفسشو حبس کرد و یه دفعه خودشو آزاد کرد. دیدی چقدر بزرگتر میشه اینطوری؟ چقدر محکم تر ضربه میزنه؟ چقدر عمیق تره؟! هیشکی ندید اینارو. فقط دیدن که چشات یکم سرخن. اما اشکی ندیدن. همین خوبه!
هیشکی هم هیچوفت نفهمید که چی شد!

تاریخچه اختراع زن مدرن ایرانی بی شباهت به تاریخچه اختراع اتومبیل نیست.با این تفاوت که اتومبیل کالسکه ای بود که اول محتوایش عوض شده بود(یعنی اسب هایش را برداشته و به جای آن موتور گذاشته بودند) و بعد کم کم شکل متناسب این محتوا شده بود و زن مدرن ایرانی اول شکلش عوض شده بود و بعد که به دنبال محتوای مناسبی افتاده بود،کار بیخ پیدا کرده بود.(اختراع زن سنتی هم،که بعدها به همین شیوه صورت گرفت،کارش بیخ کمتری پیدا کرد).این طور بود که هرکس به تناسب امکانات و ذائقه شخصی،از ذهنیت زن سنتی و مطالبات زن مدرن ترکیبی ساخته بود که دامنه تغییراتش،گاه از چادر بود تا مینی ژوپ،می خواست در همه تصمیمات شریک باشد اما همه مسئولیت ها را از مردش می خواست.می خواست شخصیتش در نظر دیگران جلوه کند،نه جنسیتش،اما با جاذبه های زنانه اش به میدان می آمد،مینی ژوپ می پوشید تا پاهایش به نمایش در آید اما اگر کسی به او چیزی می گفت،از بی چشم و رویی مردم شکایت می کرد،طالب شرکت پایاپای مرد در امور خانه بود،اما در همان حال مردی را که به این اشتراک تن می داد ضعیف و بی شخصیت قلمداد می کرد.خواستار اضهار نظر در مباحث جدی بود اما برای داشتن یه نقطه نظر جدی کوششی نمی کرد،از زندگی زناشویی اش ناراضی بود،اما نه شهامت جدا شدن داشت و نه خیانت،به برابری جنسی و ارضای متقابل اعتقاد داشت،اما وقتی کار به جدایی می رسید،به جوانی اش که بی خود پای دیگری حرام شده بود،تاسف می خورد،بی گمان زنانی هم بودند که در منتهاالیه این دو طیف ایستاده بودند..../همنوایی شبانه ارکستر چوبها/شاهکار رضا قاسمی/انتشارات نیلوفر

ماندای عزیزم،بی نهایت ممنونم از تبریکت،زیاد یا شاید وحشیانه ممنونم

آدم:???Do You Love Me