پ.ن.۱:این مطلب از وب(سراب عشق)خوب برام تازگی داشت(جزو معدود مطالب عاشقانه که متفاوت بود)،گاهی اوقات میان یه سری کارها و اعمال تکراری یه عمل ناتکراری!به خوبی نمایان میشه!تو این نوشته من عشق نمیبینم بلکه نفرت از یه زمان و مکان خاص میبینم!دوست دارم کسایی که این موضوع رو فهمیدن بهم بگن!شاید هم من اشتباه کردم!

پ.ن.۲:وقتی این نوشته رو میخوندم احساس میکردم که تو یه جنگل بزرگ و سرد تنها هستم و بارون داره میباره و هیچ حرفی نمیزنم تو اون دنیای جنگلی و سرد و تنها دارم با نگاه کردن و لبخندی روی لب زندگی میکنم!اینجور زندگی امکان داره یعنی؟بدون حرف تا آخر؟؟؟

پ.ن.۳:این نوشته اختصاصاْ تقدیم میشه به اسیر وحشی.

پ.ن.۴:کامنت خود اسیر وحشی عزیز که خیلی به دلم نشست:انسانها مي انگارند كه فرصتي پايان ناپذير براي زيستن و عشق بازی دارند اما چنين نيست و بر همين شيوه عشق بازی با معشوق،دهها هزار سال است كه از عمر عالم گذشته است...

اما عزیز دلم بقا و جاودانگي را در اينجا نمي توان جست و هر كس جز يك بار فرصت گوش سپردن به اين سخن را نمي يابد البت از اعماق وجودش...
منظورم از گوش سپردن به این سخن همان عشق جاودانه است که همیشه در قلب انسان بدون هیچ چشم داشتی باقی خواهد ماند...

انسانها بر حسب عادت همیشه مي پندارند كه فرصتي پايان ناپذير براي زيستن دارند اما فرصت زيستن،كوتاه است،به كوتاهي آنچه از گذشته هاي خويش به ياد مي آوريم...

این هم جز همان گذشته های شاید تلخ باشد...
امیدوارم منظورمو فهمیده باشی...
منم با نظرت موافقم...این متن نشانه عشق و دلدادگی نیست...بلکه تنفر از زمان و مکانیست که زود می آید و زود می رود...

سلام!این شماره منه،البته ببخشید فقط میخواستم باهاتون کمی بیشتر آشنا بشم!رعنا خنده ای کرد و شماره رو گرفت و بدون اینکه چیزی بگه رفت!

رابطه رعنا و اسماعیل خیلی عالی بود!یک رابطه عاشقانه خیلی قوی تو یه روستای شمالی!اسماعیل به رعنا فکر میکرد و رعنا به اسماعیل!اما دو ماه مسافرت اسماعیل باعث دوری اش از رعنا شد!

بعد دو ماه:اسماعیل برگشت،یک راست رفت سراغ رعنا و نشانه های رعنا!اما اثری از رعنا نبود!به کلبه چوبی رعنا کنار جنگل رفت اما رعنا باز اونجا نبود!از همه اهالی ده آدرس رعنا رو پرسید!اما کسی تو ده رعنا رو نمی شناخت!گویی که از اول خلقت جهان دختری به اسم رعنا نبود که اسماعیل دلش رو بهش پیوند بزنه...

اسماعیل برای کار به شهر رفت،روزی ناگهانی رعنا رو در خیابان میبینه و بزور آدرسش رو ازش میگیره!چند هفته بعد این ملاقات، اسماعیل احساس میکنه که رعنا همون دختر دو ماه قبل نیست و به کلی عوض شده،چندین بار بگو مگو و قهر و آشتی،اسماعیل به خاطر تعهدی که به عشق تو دلش داشته باز با رعنا ادامه میده!رابطه اسماعیل و رعنا تقریبا یک طرفه میشه یک طرفه از طرف اسماعیل به رعنا.

رعنا تو صحبتهای آخرش به اسماعیل اینطور میگه:دیدی برات ثابت کردم که مردها همشون یه جورین!همتون عین همین!دروغگو و مسخره،تو عاشق من نیستی و من این رو به خوبی برات ثابت کردم،میدونی اسماعیل من اگه بخوام یه چیزی رو ثابت کنم میتونم و تا آخرش میرم!...

رعنا با خودش فکر میکنه،که تو این مدت اسماعیل واقعا بی گناه بود!

اسماعیل با خودش فکر میکنه،که تو این مدت فقط یک موش آزمایشگاهی بوده که تو آزمایشگاه رعنا بوده!اسماعیل چاره ای نمیبینه تا متنفر بشه...

نقد بعدا اضافه شده:

من منظورم دعوای زن و شوهری و دعوای عشقولانه نبود تو این نوشتم!منظور من زیر پا گذاشتن عشق و عاشقی و احساسات طرف مقابل تنها برای اینکه خواسته خودمون رو به طرف مقابل اثبات کنیم،تو نوشتم وقتی رعنا میگه که "دیدی ثابت کردم همه مردها یکی هستن"یا مثلا میگه"میدونی اسماعیل من اگه بخوام یه چیزی رو اثبات کنم تا آخرش میرم"نشون میده که رعنا تو همه مدت تنها منتظر یه فرصت بوده چه بسا که لحظه های عشق با اسماعیل رو تنها به خاطر به دست آوردن اون فرصتی که خواسته به اسماعیل ثابت کنه از دست داده و حتی خراب کرده!رعنا نماد یه شخصیت هست که گذشتش نشون نمیده که چرا اینقدر دنبال اثبات کردن هست در حالی که عشق واقعی اسماعیل رو باور نکرده...اسماعیل هم نشون دهنده شخصیتی هست که یک راست و ساده رفته طرف عشق و از اصرارش معلوم هست که واقعا عاشق هست"ناگهانی رعنا رو در خیابان میبینه و بزور آدرسش رو ازش میگیره(سطر11)""برگشت،یک راست رفت سراغ رعنا و نشانه های رعنا(سطر8)"اما رعنا اصلا به عشق و توجه یه احساس توجهی نمیکنه و حتی وقتی به شهر میره کل خاطرش رو هم با خودش از ده میبره!حتی موقعی که اسماعیل برمیگرده نشونه ای از رعنا پیدا نمیکنه"اما اثری از رعنا نبود(سطر8)"در کل رعنا نماد انسانهایی هست که به احساس طرف مقابل ارزشی قائل نیستند،و اسمائیل نماد انسانهای ساده و احساساتی،در کل هیچ کدوم از شخصیتهای داستان جای حق نیستن و کامل!

پدر-تو به پدر معنای دیگری دادی،بدان که به تو جدا از افتخار نه که حتی غبطه بلکه به وضوح اظهر من الشمس حسادت میکنم،بلند آسمان جایگاه تو بود و دلیرانی چون تو،تمام نشانهایت را غرق در بوسه های عاشقانه ام میکنم،پدرم بدان عاشقت هستم با تمام ذره های وجودم وحشیانه.

پدر-وقتی که تو مدرسه و دانشگاه شغل پردم رو ازم پرسیدند چقدر با افتخار جواب دادم،انگار من هم خلبانی چون تو،که افتخارم دفاع از خاک کشورم هست.

پدر-بدان که چقدر از نگاه کردن به صورت زیبایت،لذت میبرم،بدان که در عالم کودکی هایم،چقدر خودم را شبیه تو کرده ام.

پدر-از اینکه در کنارمی و دستان گرمت و بوسه های نازت را حس میکنم با آن هیبت نظامیت،وحشی میشم.عاشقت هستم پدر.

پ.ن:نمیدونم چرا وحشی شدم چند تا آپ پشت سر هم کردم!هر کس دوست داشت چند آپ قبلیمم بخونه،البته هرکی که اهل خوندن هست،انسان هست دیگه!نمیشه گفت چرا آپ ها پشت سر هم اومدن!

چشمان متهم به ساعت بزرگ دادگاه دوخته شده،۱۲:۲۷-۱۲:۲۸-کل دادگاه خالی از جمعیت است،۱۲:۲۹-کسی در دادگاه نیست به جز متهم،۱۲:۳۰:۱۰،کسی نیست،۱۲:۳۰:۱۵-۱۲:۳۰:۲۹،خبری از قاضی و هیئت همراه و تماشاچیان نیست!۱۲:۳۰:۳۰،به یکباره قاضی و هیئت همراه در جایگاه مخصوص ظاهر میشنود،تمامی تماشاچیان انگار صد سال است که در جای خودشان نشسته اند،این همه «نظم» این همه شگفتی...

چند ضربه محکم چکش به میز نواخته میشود و اعلام رسمی بودن دادگاه،از منشی دادگاه خواستاریم تا تمامی اتهامات متهم را قرائت فرمایند:متهم ردیف اول به جرم اخلال در نظم عمومی شهر و مردم،به خاطر عبور از پله ششم راهرو به پله دوازدهم و بلعکس،در حالی که طبق مقرارات و قوانین شهر میبایست تمام پله ها را یکی یکی عبور کرد و «به ترتیب»،به حبس ابد در زندان «نظم» محکوم میشوند،از متهم تقاضای داریم تا آخرین دفاعیات خود را برای دادگاه بگوید:

گناه من چیست؟چرا؟فقط به خاطر اینکه از زندگی سگی فاصله گرفتم باید مجازات بشم؟دوست ندارم اول تحصیل را تمام کنم بعد کار بعد ازدواج،بعد رسیدگی به امور بچه ها و خوانواده،من دلم خواست اول ازدواج کنم بعد کار!دلم خواست خودم باشم و از زندگیم لذت ببرم،دلم خواست وقت غیر اداری به اداره بروم و کار بکنم،سلامتی خودم هست به خودم مربوط دلم می خواد اصلا نرم دکتر،دلم میخواد صبحها ورزش نکنم...دلم میخواد پله های آپارتمانم را چند تا چند تا بالا برم...

در این لحظه وقت دادگاه تمام شد،و قاضی و هیئت همراه به یکباره ناپدید شدند،مردم منظم هم ناپدید شدند،متهم ردیف اول نابود شد.

ریو با تردید جواب داد-نه،اما منظور چیست؟من در ظلمت شب هستم و می کوشم که روشن ببینم.مدت درازی است که این مطلب برای من تازگیش را از دست داده است.

تارو-آیا همین است که شما را از پانلو(اسم کشیشی که به خدا ایمان داشت وحشیانه!)جدا میکند؟

ریو-گمان نمیکنم،پانلو اهل مطالعه است.او مردن انسانها را زیاد ندیده است و برای همین است که به نام حقیقت حرف میزند.اما کوچکترین کشیش ده که قلمرو کلیسای خود را اداره می کند و نفس های یک محتضر را شنیده است مثل من فکر میکند.او فلاکت را درمان میکند پیش از اینکه بخواهد فضائل آن را ثابت کند.

تارو-میتوانم یک سئوال دیگر بکنم؟سئوال من این است:چرا خود شما اینهمه فداکاری به خرج میدهید در حالی که به خدا ایمان ندارید.شاید جواب شما کمک کند که من هم جواب بدهم.

ریو-اگر به خدای قادر مطلق معتقد بود از درمان مردم دست بر میداشت و این کار را به خدا وا میگذاشت!اما هیچکس در دنیا ،حتی پانلو که تصور می کند معتقد است،به خدایی که چنین باشد اعتقادی ندارد زیرا هیچکس خود را صد در صد تسلیم نمی کند(واقعا خود ریو فکر میکند با مبارزه علیه نظام طبیعت به صورتی که هست،در شاهراه حقیقت است)

تارو-پس عقیده ای که شما درباره شغلتان دارید این است؟

ریو-تقریباْ

تارو-من میفهمم اما پیروزیهای شما موقتی خواهد بود!

*-طاعون اثر جاودانه آلبر کامو صفحه ۱۵۸ انتشارات نیلوفر

توضیح:میان دو شخصیت تارو و ریو ناجور گیر افتاده بودم،دلم میخواست بدونم کدوم حق هست،کدوم اصلا جای کامو هست،تو نوشته بیمار مقیم قول داده بودم نقد حسین سلیمانی رو در مورد طاعون بنویسم،اما خوب دیدم به بعضی از سئوالهای خودم رسیدم!تو نقد آقای سلیمانی در مورد شخصیت تارو و دکتر ریو خوندم اینطور نوشته بود"کامو از ما نمی خواهد که در قبال بی عدالتی و رنج و عذاب بشری به خدا روی گردانیم،در اینجا کامو به فیلسوف آلمانی مارتین هایدگر نزدیک میشود که معتقد است این هر دو نگرش به یکسان آدمی را از حقیقت دور گردانیده است.در واقع آدمی از ذات خود دور افتاده است و این بیشتر به این علت است که آدمی خود را محور عالم می انگارد و معتقد است هر چیزی حقیقت وجودی خویش را از انسان بر میگیرد.دکتر ریو راوی داستان چنین انسانی است.او معتقد است بدون خدا هم میتوان نیکی کرد و زندگی اش را بر ارزشهایی بنا میکند که برآمده از خود او هستند(مکالمه بالایی)در حالی که تارو با جمله"من میفهمم اما پیروزی های شما موقتی خواهد بود(ص ۱۶۰)"بدبینی خودش را نسبت به آینده و ارزشهای انسانی که از خدا بریده است به خوبی نشان میدهد.

این قسمتی از نقد آقای سلیمانی در مورد طاعون بود،البته به نظر ایشون تارو بیشتر به شخصیت کامو نزدیک هست و اون هست که از زبان کامو حرف میزنه،به نظر آقای سلیمانی هیچ کدوم از شخصیت های داستان حق نیستن،و این مهمترین پیام داستان بوده،"و این همون طاعونی بوده که آلبر کامو اشاره کرده،آدمی برای زندگی در این جهان ناگزیر است خود را بر حق بداند،باید به آزادی و آزادگی بشر ایمان داشت، نه از آن جهت که تحقق آزادی و رستگاری بشر شدنی است،بلکه بیشتر به این خاطر که خواست آزادی و رستگاری همیشه با بشر بوده است.کامو ما را به اندیشیدن فرا میخواند چرا که اندیشیدن ما را از فریب خوردن باز میدارد.(قسمتی از نقد آقای سلیمانی در باره طاعون).

چون خودم با نقد آقای سلیمانی موافقم پس دیگه هیچ نکته ای بهش اضافه نمیکنم،با مقایسه دو قسمت فکر کنم شما هم موافق خواهین شد،ضمنا هر کس دلش بخواد متن کامل نقد رو بخونه میتونه تو ویژه نامه ادبیات روزنامه همشهری(یکشنبه ۷ اسفند ۱۳۷۹ صفحه ۱۰ با عنوان،طاعونی که هر کس در خویشتن دارد!{یعنی همون که محور عالم دانستن و بر حق بودن})بخونه.

به قدری بدم میاد که وقتی یه نویسنده،(حالا چه حرفه ای،چه نیمه حرفه ای،چه آماتور)،وقتی بخواد مطلبی رو بنویسه رعایت حال خواننده رو بکنه!شخصا من خودم با این نظریه مخالفم!به نظر من وقتی یه نویسنده آثارش ارزشمند هست که حرف خودش رو بزنه و به خاطر خواننده،رعایت نوشته هاش رو نکنه،از این جور مثالها خیلی زیاد هست،نویسنده هایی که واقعا محکم مینوشتن،و افکار خواننده براشون اصلا مهم نبوده و این که خواننده در مورد اونها چی فکر میکرده!مثالهایی که همه ما خیلی خوب میشناسیم،تو این بلاگفا تو بعضی از وبلاگها نظر و عقیده خودم رو نوشتم اما محکوم به تیکه پرانی شدم!می گم هر جا که دلم بخواد و خواننده افکار و عقایدم "اصلا" برام مهم نیست(حالا از این اصلا میشه تعبیرهای زیادی کرد،اما کمتر کسی به اصل موضوع پی میره).

یه مطلب خیلی منطقی و البته از نظر خودم جالب میخوندم که بی ربط هم به نوشته قبلیم نبود،ولتر متفکر فرانوسوی اعتقاد داشته که انسان آزاد انسانی هست که به هیچ دین و مذهبی وابسته نباشه(لطفاْ بدون تعصب نگاه کنیم) و بتونه تمام جریان فکری و عقلی یش رو خیلی مستقل هدایت کنه،انسان ولتر انسان آگاه و متفکر و مستقل هست که میتونه در مورد هر مطلبی فکر کنه،البته بدون تعصب،به ولتر وقتی میگن دوست داری که تمام افراد جامعه ای که توش زندگی میکنی آزاد باشن و مستقل؟ولتر جواب خیلی منطقی و زیبایی میده!(همون جوابی که منم با دیدن کامنت ها بهش رسیدم!)میگه"چنین جامعه ای رو نمیپسندم(در حالی که بر خلاف عقیدش حرف زده!)چون خیلی از قید و بندها از پای انسانها باز میشه!"(جواب واقعا زیبایی هست،که احتیاج به توضیح نداره)اما بعدش جامعه مورد نظرش رو اینطور توصیف میکنه"جامعه ای رو میپسندم و افراد آزاد جامعه ای رو میپسندم که همگی فیلسوف باشن!"،خیلی واضح نشون میده که آزاد بودن و تفکر آزاد داشتن جنبه میخواد،ظرفیت می خواد،تا میخوای حرفی بزنی میپرن به آدم،تا اگه این حدود و قوانین برداشته بشه،ملت خون هم رو تو شیشه میکنن،نیچه یه جمله مربوط به همین بحث داره"او مرد!از بی ایمانی!اما از بی ایمانی نبود!بلکه تحمل بی ایمانی را نداشت"چقدر زیبا نیچه ظرفیت رو تو مسئله آزاد بودن نشون میده!هر چقدر هم آزاد باشیم باز دنبال یه منبع قدرت و نیروی ماورا هستیم... 

اما نظرم در مورد انسان موفق که یکی از عزیزان ازم پرسیده(تو این کامنتا چیا نمیگن و چیا نمیپرسن!)البته کامنتایی که نویسنده هاشون معلوم نیست و معمولا با اسامی عجیب و غریب نظر میدن اونم خصوصی!برگردیم به سئوال،دوست عزیزم که اسمتم نمیدونم و آدرس وبت رو هم ندارم،به نظر من انسان موفق کسی هست که تو رفتار بقیه انسانها دقت کنه،نکات خوب رو برای خودش برداره!به همین راحتی،همچین شخصی به نظرم شخص موفقی هست!

پ.ن.۱:تو قسمت اول نوشتم قصد توهین به هیچ کس و هیچ مکتب ی رو نداشتم،تنها بیان افکار و عقایدم بود،حقیقتاْ من به افکار و عقاید همه احترام میگذارم"وحشیانه"و برام خیلی زیبا و قشنگ هست دانستن نظرات دیگران در مورد دو بند نوشتم.

پ.ن.بعداْ اضافه شده:نباید که بیام و اینجا منظورم رو کامل بگم!حتما باید وبلاگم فیلتر بشه تا منظورم رو بگم؟!