چند مدتی بود که کتابهایم رو از آقای سلیمانی میگرفتم به دو دلیل!دلیل اول اینکه سلیقه آقای سلیمانی رو خیلی قبول دارم،تو کتابفروشی(به معنای وافعی)هدایت،کل مجموعه به سه دسته تقسیم شده۱-ایرانی۲-رمان برون مرزی ایرانی(البته از نویسندگان پرقدرت و صاحب سبک جهان)۳-فلسفه(باز هم از فلاسفه آزاد و قدرتمند)دلیل دوم اینکه آقای حسین سلیمانی نویسنده و منتقد هم هستند و اهل مطالعه و یکی از افتخارات زندگی من آشنایی و داشتن دوستی همچون اوست،هر بار بعد خوندن مطلبی برام بسیار جذاب و گیرا هست که در مورد اون مطلب نظر آقای سلیمانی رو بدونم،البته دانستن نظر دلیل بر قبول نظر نیست،تنها مقایسه افکار!...حسین سلیمانی نویسنده رمان بیمار مقیم،انتشارات ققنوس هست،چند مدتی بود که تصمیم گرفته بودم این نوشته دوستم رو بخونم،اولین رمانش هم بود،البته آقای سلیمانی چند رمان دیگه رو هم نوشته اما گویا اجازه چاپ نگرفته(به دلایلی که همه ما خیلی خوب میدونیم)،یه روز تو مغازش بهش گفتم مثل اینکه رمانی به این اسم داری؟خندید و کتاب رو از لای قفسه ها در آورد و با خط خودش کتاب رو برام نوشت و هدیه داد،اما هرچقدر اصرار کردم پول کتاب رو نگرفت،زبان رمان خیلی ساده و محاوره ای از زبان یه قاتل که محکوم به قتل سه نفر(پدر-معلم تاریخ-جوان شهرستانی)هست روایت میشه،در واقع قاتل راوی داستان هست،و نکته جالب و زیبا روایت داستان در سلول انفرادی هست،گویا قاتل یک محاکمه برای خودش تو زندان ایجاد کرده!از گذشته قاتل چیزی واضحی در رمان نشون داده نمیشه،تنها وجود یک خواهر هفت ساله و معصوم که تو هفت سالگی میمیره(شخصا خودم از سلیمانی پرسیدم که دلیل وجود خواهر قاتل در رمان و علت مرگ در هفت سالگی چی بود؟آخه خودم هم گنگ شده بودم!و تنها دلیل رو برانگیخته شدن احساس خواننده دونستم که به زیبایی در طول داستان مخصوصا صفحات آخر بود)،شالوده و جانمایه اصلی داستان مربوط به مرگ و زندگی هست،و دیدگاه خیلی جدید و عجیب یعنی تصمیم گرفتن در مورد مرگ دیگران!(مرگ خود ساخته یا خود خواسته)مرگی که از سوی کسان دیگر طلب شوند(همون شخصیت های داستان که میدونند با خط پایان فاصله ای ندارند)راوی داستان یا همون قاتل پرستار یه بیمارستان هست که تو بخش بیماران سرطانی کار میکنه،بیمارانی که با مرگ فاصله چندانی ندارن،یکی از همین بیماران هم خود پدر راوی هست،البته تو نقدهای مختلفی که از این رمان میخوندم دلیل مرگ دو نفر دیگه(معلم تاریخ و جوان شهرستانی)وجود پدر راوی بوده،نکته خیلی زیبا و جالب در مورد راوی این هست که اصلا از کاری که کرده پشیمون نیست"وقتی حکم اعدام بهم دادند همه انتظار داشتند کاری بکنم،جز اینکه بگویم از کاری که کرده ام پشیمانم.ولی من همین طور الکی آدم نکشته بودم که یکهو پشیمان شوم.تازه پشیمان بشوم که چی؟پس تکلیف آنهایی که کشته بودم چی میشد؟...(ص۸)"یکی دیگه از قسمتهای عجیب رمان دیدگاه راوی در مورد زن هست!دو دیدگاه عجیب"زن ها موجودات دوست داشتنی هستند.باید دوسشان داشت،دست کم نیمی از مردم دنیا زن هستند،اگر زنها نباشند خیلی از خانه ها دق میکنند،اوقات زن که تلخ باشد دنیا طوری می شود گه مرغی...(ص۲۶)"اما تو یه جای دیگه همین راوی میگه"کدام سگی بود که می گفت زن شب است.من میگویم زن هم شب است و هم روز.اگر ما مردها روزها در خانه بند نمیشویم به این خاطر است که از دست زن هایمان فرار میکنیم و الا من خودم مرد هستم،ما مردها همش دوست داریم توی خانه پلاس باشیم"خود آقای سلیمانی در مورد راوی داستان اینچنین تفسیری میکنن:"تضاد یا پارادوکس ویژگی انسان مدرن است،تضاد امروزه همه جایی است،ما در خانه یک جور زندگی میکنیم در بیرون جور دیگری.این آدم روان نژند است و ما نمی توانیم از آدم افسرده انتظار داشته باشیم همیشه افسرده باشد.یکهو شاد میشود،یکهو هم افت میکند.برحسب این حالتها نظرش عوض میشود،فیلسوف که نیست واقعا.تازه آدم کشته"پایان داستان بیمار مقیم به شکلی کاملا پسندیده و متناسب با ساختار داستان تموم میشه و هیچ تغییری نسبت به موقعیت ابتدایی کتاب نداره،راوی داستان در انتظار مرگ در سلول انفرادی اوقات خودش رو سپری میکنه و تنها به فکر خواهر ی هست که تو هفت سالگی از دست داده.یکی دیگه از ایرادایی که به راوی گرفته میشه اینه که،بعد از چندین صفحه و بخصوص در نیمه های رمان،رد پای افکار نیچه و کامو و خلاصه انواع فیلسوفان  مشهور و قدرتمند در زبان راوی دیده میشه،که البته به نظر خود من این نمیشه ایراد نشون داده بشه،دغدغه اصلی آقای سلیمانی در این رمان کاملا معلوم هست که دغدغه های فلسفی هست.

از روز اولی که استاد اومد سر کلاس،و قبل از اینکه کتاب یا جزوه ای معرفی کنه،یکراست رفت سراغ تحقیق پنج نمره ای میان ترم،خوب من هم از اونجایی که وقتم رو با کتابهای غیر درسی تلف کردم دیگه فرصت تحقیق نداشتم!تا اینکه چهار روز موند به تحویل تحقیقامون!چهار ستون بدنم لرزید،و چهار شبانه روز نشستم دنبال این تحقیق مسخره!دیگه حتی فرصت نکردم تحقیق رو بدم به تایپ،پس مجبور شدم دستی بنویسم،بعد چهار روز انگشتام داشت منفجر میشد،از بس نوشته بودم!از کارم راضی بودم،خوب وقتی آدم از کارش راضی باشه،حالا تو هر مسئله ای اون اضطراب روحیش نسبت به اون مسئله کم میشه،روز موعود رسید و رفتم دانشگاه،جلوی کلاس شلوغ و دانشجو ها یکی یکی با تحقیقاشون میرفتن تو کلاس تنها،نوبت من رسید،رفتم تو و سلام کردم،استاد بهم گفت شما فانتازیو آخر بیایین!باهاتون کار دارم!!!ساعت پنج و نیم بعد از ظهر شد،آخرین دانشجو از کلاس اومد بیرون و گفت استاد با فانتازیو کار داره!در زدم و رفتم تو کلاس!سلام استاد،سلام فانتازیو،تحقیقت رو بیار،تحقیق رو از کیفم در آوردم و گذاشتم روی میزش،بدون اینکه نگاهی به تحقیق کنه گفت قبول نیست!!!(دنیا دور سرم چرخید،پنج نمره کلاسی یعنی صفر)به خودم مسلط شدم گفتم آخه آقای دکتر شما که نگاه نکردین،استاد برگشت به طرفم و گفت خونه نگاه میکنم اما قابل قبول نیست برام!!!(داشتم میمردم،با خودم گفتم به درک که قبول نداری)بهونه های عجیب و غربی برام می آورد!بهم میگفت چرا پشت و رو نوشتی!چرا صفحه ها شماره ندارن!رفتم طرف کیفم و داشتم از کلاس خارج میشدم که استاد صدام کرد!فانتازیو یه دقیقه بیا!رفتم جلوی میز استاد،کیفش رو باز کرد،یه دفترچه زرد رنگ بیرون آورد،نگام کرد و گفت دوست دارم باهات از این به بعد ارتباط داشته باشم!!!می خوام ، فانتازیو باهات دوست باشم!!!دوست دارم به غیر از این کلاسها باهم در ارتباط باشیم ، شمارت رو بهم بگو بنویسم،قبل از اینکه شمارم رو بگم،به رسم ادب و احترام ازش تشکر کردم که من رو لایق دوستی با خودش دونسته،و شمارم رو بهش دادم،و خجالت زده از کلاس بیرون اومدم...به نظر شما اون رفتار قبلی استادم با این رفتار بعدی استادم اون هم تو یک روز چی رو نشون میده؟من که گنگم،دوست دارم نظراتتون رو بشنوم،برام مهمه،ضمنا این اتفاق دیروز افتاد.

خیلی خوشحالم برای عشق بازی این خاتون خانم و این آقای خوش تیپ،معلوم هست که من نمی توانم کاری برای این دو دوست واقعیـه دنیای مجازی بکنم!تنها میتوانم بخوانمتان از ته دلم،و با شادی شما شاد بشم و از خواندن تک تک کلماتتان از ته وجودی خودم، شاد بشوم،میپرستمتان هر دویتان را و عشق پاکتان را "وحشیانه" و برایتان روزهای بارانی پر از عشق آرزو مندم،بنویسد از عشق بازیتان،و من خواهم خواند همیشه شما را...این نوشتم تقدیم هر دویتان...

من هیچگاه انسانی شرافتمند نبوده ام. در ریزترین درزهای زندگیم هم، به وفور گناه می روید. میدانم. عاقبت محکوم میشوم روزی. -البته نه به مرگ-. دلم میخواهد هنگام مرگ در یک سلول انفرادی باشم و مامور اعدام با بی رحمی تمام -بدون حضور هر احدی- ساعتها شکنجه ام کند و من فریاد هم نزنم حتی. فقط آب دهانم را تمام مدت -قورت ندهم- حسابی نگه دارم و هنگام زدن تیر خلاص به زمین بکوبمش.(ترجیح میدهم تیر خلاص، سلاخی با کارد باشد: به سردی نگاهم کند، خونسردانه چانه ام را بالا بگیرد و کارد را بین عضلات منقبض گلویم فرو کند.) من هیچگاه انسانی شرافتمد نبوده ام. میدانم. من همیشه ی خدا بی لیاقت و مضحک هستم. تمام مشکلات زندگی ام خلاصه شده است در این جمله که: جلب رضایت من بسیار گنگ و مجهولانه و در هاله ای از ابهام است. و این واقعیت، تا آنجا که فقط رابطه ام با "خود" را در بر میگیرد، به طرز شگفت انگیزی، آرامش و رضایت خاطر را برایم به ارمغان می آورد. اما همین که پایم را از محدوده ی "خود" فراتر بگذارم، مشکلات شروع میشود. و میدانم که اینها همه برمیگردد به طرز تفکر من؛ و کاری هم از دست تو بر نمی آید. تو نمیتوانی در ابهام من شریک باشی. من هم نمیتوانم این اوهام را از سرم بیرون کنم. گفتگو با تو مستلزم علاقه و پیوستگی فراوان است و منکه فاقد این دو. من بعد از ناشیانه شیرجه زدن و دست و پا زدن با حرص از روی وحشت، مایلم خیلی سریعتر از اینکه غریق برسد خودم را غرق کنم. من هیچگاه انسانی شرافتمند نبوده ام. میدانم. من علاوه بر آن اندک زمانهایی که بسیار متعالی به نظر میرسم؛ بسیار احساس بدبختی و بی لیاقتی میکنم. این قضیه باعث سر دردم میشود. فقط کثافت. و این جماعت که دست در دستِ دوست دخترها یا چه میدانم فاحشه هاشان مدام این طرف و آن طرف میروند. احساس بدی دارم. ناتوانم؛ و این متاسفانه، عمیقاً حقیقت دارد. و من به عنوان شریک زندگی ام باید اینها را چشم بپوشم و فقط به دنبال هدفی باشم که رها شوم از سر دردهای بی وقفه و احساس بدبختی. این تنها راه نجات زندگی ام است.(البته الان خوبم. کوهن گوش میکنم.  تحت تاثیر او هستم. کوهن که گوش میکنم، خوبم. اما این احساسات و فکرها در بیشتر مواقع پیش می آیند.)

گاهی اوقات اگه یه انسان بتونه از احساساتش فاصله بگیره و بتونه جریان عقلیش رو بدون کوچکترین اثر احساسی به کار بگیره،خوب می تونه یکی از موفق ترین افراد باشه،اما آیا نبود احساس در جریان عقلی خوب ه یا بد؟خوب دوستم فوت کرد،نزدیک ترین کسم فوت کرد و تموم شد رفت،همچین شخصی نه گریه می کنه،نه تو زندگیش ناراحتی و عذاب میکشه،نه هیچ چیز دیگه،اما یاد خاطرات شیرین با دوستم افتادم،یاد خاطرات شیرین با نزدیک ترین کسم افتادم،خوب اگه تو همچین مرحله ای هم باشیم که فرد فقط به مدت ۲۴ ساعت ما رو ترک کرده باشه،اگه عذاب این ۲۴ ساعت رو اندازه بگیرن (تو حالت احساس)با عذاب چندین سال برابره،مگه غیر از این هست که برای همیم؟مگه غیر از این هست که دلمون بخواد به احساسامون جواب داده بشه،نه به افکار عقلیمون!دوست داریم وقتی به کسی میگیم دوست داریم عکس العمل ببینیم،یه عکس العمل فوری و زیبا،اما وقتی با عقل کاری رو انجام میدیم بدون دخالت احساس،دوست داریم هرچه زودتر کار مورد نظرمون تموم بشه،و نتیجش رو ببینیم!گاهی اوقات انسان تا مرحله ای پیش میره که نه عقل هست و نه احساس،فقط دوست داره چیزی ازش جدا بشه و بره،سبک بشه،دوست داره کاری رو بدون دخالت عقل و احساس انجام بده،اونوقت اسمش رو چی بذاره؟شاید بشه گفت "دیونه"،هرکاری که از ته دل می خواد انجام بده(از ته دل؟نه نه از جایی که اسمش معلوم نیست،چون دل میشه احساس!)پس از کجا؟چند روز پیش کسی رو دیدم که آلزایمر گرفته بود،خوب که بهش دقت می کردم و نگاه می کردم تنها یه چیزی رو فهمیدم!می خوره،می نوشه،می خوابه،حرف میزنه،اما فقط فکر و عقل نداره!پس کو اون روحی که تو بدنش هست(احساس)؟اگر دو گروه متفاوت، گروه (الف-کسایی که مادرزادی کور هستن)گروه (ب-کسایی که تو نمیه عمرشون کور شدن) و برای اینها بیاییم رنگهای اصلی رو تعریف کنیم،گروه الف هیچ درک درستی از رنگ نمیکنه،اصلا کلمه ای به اسم رنگ براش معنا نداره،نمی دونه آبی چه رنگی و قرمز چه رنگی هست!!!اما گروه دوم گروهی که رنگها رو میشناسه،یعنی تو عقلش ثبت شده!!!پس زمینه ذهنی و عقلی داره!!!نکته قابل تامل اینکه هر دو گروه روح دارن و احساس،حالا چرا کسی که آلزایمر(نابودی عقل)گرفته،هیچی یادش نمیاد،مگه روح نداره؟پس چرا بکگراند وجودش سفید هست؟مگه غیر از این هست که همه چی تو ذهنش ثبت شده،نه روحش،پس احساس هم تو ذهن ثبت میشه؟پس روح چی،دور از احساس هست؟

دوستم:عزیزم ببخشید،صدای گوشیم رو نشنیدم!الانم رسیدم خونه و نمی تونم راحت صحبت کنم.کاری داشتی تماس گرفته بودی؟                                                                        

"تو،کتاب،مامان،گل نرگس،تو تو تو"   "دانشگاه،همکلاسیا،تو تو تو" (وبلاگ تصویری کودن از انسانی ناپخته)،میدونی دقیقه ۲:۰۵ رو وقتی شروع میکنه،با اون صدای گرفته و لرزان مردانش!سر خاک دوستش!میدونی وقتی صدای بم ویولون رو سر خاکش پخش میکنه!وقتی خوندم میدونی چقدر اشک ریختم باهاش!چقدر کیف داره که یهو بزنه به سرت و شب بری سر خاکش...گاهی اوقات گریه چقدر زیباست؟حتی بهتر از خنده...

هنوز با آب و هوای محل جدیدم آشنا نیستم،منی که مانند،بچه های سرتق و لوس،وقتی یک روز مادر یا پدرم رو نمی دیدم چنان بغض و آبغوره ای میگرفتم که اگر تمام دنیا برام عسل می شد،باز نمی تونست از غم و اندوهم کم کنه،مگر دیدار مادر یا پدرم،اما عاملی که باعث می شد که براحتی و حتی بدون کوچکترین تحمل ناراحتی سخترین شرایط رو تحمل می کردم نبود شخص دیگه ای کنارم بود،بیشتر اوقات به مسافرتها یا مکانهای دور از خونه که میرفتم،تنها بودم و بیشتر فکر و افکارم پیش خودم،"من میرزا وحدت گلاب دره ای"سی ساله،مجرد و رئیس بانک،البته بعد از اینکه از محل جدیدم به درخواست رئیس به این شهر کوچیک اومدم ترفیع گرفتم و شدم رئیس بانک،اوایل خیلی زیاد به رفت و آمد کارمندها توجه می کردم و دوست نداشتم شیرازه کارم از دستم بیرون بره،اما بعد از گذشت چندین ماه کم کم با شرایط کنار اومدم و صبحها بعد از ساعت هفت مستقیم به دفتر کارم وارد می شدم و تا ساعت ۱:۳۵ بعد از ظهر،بعد از ظهرها بیشتر اوقات تو اتاقی بودم که از یک پیرزن مهربان کرایه کرده بودم،از لهجه پیرزن به خوبی فهمیده میشد که اهل جنوب هست،شبها زود می خوابید اما من تا نیمه شبها و حتی گاهی اوقات اگر به جاهای شیرین کتاب یا روزنامه می رسیدم تا صبح بیدار می موندم،اما دوست نداشتم روزهای بارانی تو اتاق بمونم و حتما و باید به بیرون می رفتم،بیشتر اوقات به جاهای خلوت شهر می رفتم و کافه ای که تو حومه شهر بود،و برای من محل آرومی بود...

یه استاد خانم داشتیم،که اول ترم وقتی اومد سر کلاس،یه حس ترس تو وجودم ریخت!کل دانشجویی که تو کلاس این خانم بودن ۱۵ یا ۲۰ نفر میشدن،و کلاس تشکیل می شد!اواسط ترم رابطم با این استادمون که حدودا هفت یا هشت سال از من بزرگتر بود به قدری صمیمی شد که مثل دو تا دوست واقعی،یه روز تو کلاس میون درس گفتم:استاد ببخشید ترم بعد فلان درسم میگین؟استاد نگاهی بهم کرد و گفت:نه نمی گم فقط یه ترم گفتم اونم به خاطر اینکه واحدهای تدریسم کم بود،حالا چطور مگه فانتازیو؟(با اسم کوچیکم صدام میکنه،حتی الان)منم بدون اینکه صبر کنم گفتم:حیف استاد اگه اون درسم میگفتین،من ترم بعد در خدمتتون می شدم!!!کلاس منفجر شد،استاد قرمز شد،فانتازیو عرق ریخت!(الان همون استاد خانم یکی از بهترین دوستای منه تو دانشگاه).