صخره جاودانگی

ما که رنج می بریم(برای صدرا)

صدرا این دوست ناشناخته دنیای مجازی،کلمه وحشیانه فانتازیو را با شعری از فروغ فرخزاد نوشت که اشک را بر دیدگانم روانه ساخت،شعر فروغ عالی و پر از درد،اما معنایی که صدرا به آن داد معنایی بود که به قلبم وارد شد-مانند یک غریزه سالم-در اوج متلاشی شدن روحم و افکار بی پایانم آن هنگام که نوشته صدرا را با چشمانم دنبال کردم،و معنای وحشییانه را که همیشه بر زبانم هست را دیدم،تصمیم گرفتم صدرا را وحشیانه در آغوش بکشم،میان بوته پستانهایم،باشد که بوی تنش را حس بکنم همراه با حس صدرا در شعر فروغ،باشد که دستان مهربانش را هزاران هزار بار بوسه بزنم...

نقد لیتیوم این فیلسوف عزیز،در مورد این شعر فروغ با عنوان (فروغ/فانتازیو/آزادی وحشیانه) از دیدگاه فلسفه و منطق بسیار مرا در نابسامانی روحی،مورد نوازش قرار داد،باشد که ما را در شناخت غزالان وحشی بیشتر بشناساند!

برای فانتازیو که آغوشش وحشیانه آزاد است

معشوق من

با آن تن برهنه ی بی شرم

بر ساق های نیرومندش چون مرگ ایستاد

خط های بیقرار مورب

اندام عاصی او را

در طرح استوارش دنبال می کنند ...

معشوق من همچون طبیعت

مفهوم ناگزیر صریحی دارد

و با شکست من

مفهوم صادقانه ی قدرت را تایید می کند...

او "وحشیانه" آزاد است

مانند یک غریزه سالم

معشوق من انسان ساده ایست

انسان ساده ای که من او را

چون آخرین نشانه ی یک مذهب شگفت

در لابلای بوته "پستانهایم"

پنهان نموده ام

"فروغ فرخزاد"

در دنیا مجنون هایی هستند که بقدری دیوانه اند که هیچ چیز هرگز نمی تواند تب زیبای عشق را از "چشمان نشان" برباید.خداوند آنان را مورد رحمت خود قرار دهند.به خاطر وجود آنهاست که زمین گرد است و خورشید هر روز طلوع می کند،طلوع می کند،طلوع می کند.

"کریستین بوین(در کتاب،همه گرفتارند)"

سال نو ه،"چشمهایی" که اینجا هست،مبارک.

+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386ساعت 10:18 قبل از ظهر توسط فانتازیو |

پستونک یش

وقتی مادر جان مرا بلند کرد و دست پسر دایی جان داد،آنقدر ترسیدم که آخر ترسم به واقعیت تبدیل شد!چشمهایم را بستم و اخمی کردم و هر چقدر پسر دایی جان شکلک و زبان در می آورد من، انگار نه انگار!آخر مادر بزرگ گفته است:دختر باید نجابت داشته باشد،ما هم به پیروی از رسالت،نه رساله حل المسائل(یا همان گام به گام دینی!)زیرا پسر دایی با ما نامحرم است،صورتمان را برگرداندیم طرف دیوار و هی بالا و پایین رفتیم!هر چه نوش فرماییده بودیم بالا می آمد،نمی دانم چه شد که یکهو ما را نگه داشت و آنچنان بوسی از ما کرد که ته ریش "سوزنیش" در صورت ۶ ماهه! من فرو رفت و یک احساسی مانند خارش بهمان دست داد،اما چه کنیم که دستهایمان هم داخل یک پتوی سفیدی قرار دارد و عکس یک خرگوش خوشگل روی آن نقش بسته!در این بالا و پایین آمدنها تمام حواسم به خرگوش هست که می خواهم کشف کنم که "دختر هست یا پسر"!آخر پسر باشد بهتر است تا دختر باشد،در ولایت ما "دختر نباید خرگوش باشد"!!!نمی دانم چرا صورت پسر دایی اینجوری ست!آخر او که در خانه اش ماهواره دارد!پس چرا از خمیر ریش استفاده نمی کند،شاید به خاطر شغلی که دارد لازم است!خدا عالم است!غیبت حرام است!مسئله مهمی است!...مرا می آورد پایین،خوب شد این افکار با من بود وگرنه،حتما هرچه را تا این ۶ ماه خورده بودم روی صورت ته ریش پسر دایی جان بالا آورده بودم!...مادر مرا گرفت و یک بوووسی کرد،و روی میز نهار خوری گذاشت!آخر مگر میشود،مرا روی میز نهار خوری بگذارد!نمی دانم منتظرم مانند "یک بوقلمون سرخ شده تا ببینم گرسنگان بر من چه کنند"!انگشت اشاره خواهرم روی بینیم است!وای ول کن این بینی را!خارش دارد،نمی توانم نفس بکشم!نمی توانم احساساتم را بر زبان بیاورم،آخر "زبان" برای یک ۶ ماهه حرام هست،اما "داد زدن" نه!پس فریاد میزنم مانند کاستی که پدر هر شب بعد از کار به آن گوش میکند،البته پدر ساعت "۲ شب" خانه است!پدرم "سه شغله" هست و من افتخار میکنم زیرا کار زینت آدمی ست!!!نصف بیشتر فامیل شروع میکنند به شکلک در آوردن!اما من که خنده ام نمی گیرد،آخر دلیلی ندارد دختر بخندد!چه ۶ ماهه باشد،چه ۶ ساله باشد،چه...در زده می شود و مادرجان به طرف در می دود،آخ جان پسر عمو جانم هست،او هم ۶ ماهه هست،وقتی او را روی میز ناهار خوری کنارم می گذارند،از خجالت آب می شوم! و زیر چشمکی در حالی که کسی متوجه نشود به صورت پسر عمو جان نگاه می کنم و خنده ای همراه با عشوه برای پسر عمویم می کنم!که ناگهان دستهای مادر بزرگ را روی شلوارم حس می کنم!با ولع هرچه تمام تر شلوار و پوشاک من را از تنم جدا می کند!آن هم جلوی دیدگان "پسر دایی"(آخر نمی دانم مگر این پسر دایی زن ندارد!)،از همه مهمتر پسر عمو جان که کنارم خوابیده!کلی در مقابل دیدگان فامیل شرمنده می شوم،با خود فکر می کنم الان من یه دختر بد شده ام و تمام اعضاء و جواحرات(جوارح)من را همه دیده اند،که ناگهان مادر بزرگ شلوار پسر عموی ۶ ماهه من را هم در میاورد،و همه شروع می کنند به قربون صدقه من و پسر عمو جانم!اما من به این فکر میکنم چرا این قدر "تفاوت" بین من و پسر عمو جانم هست!مگر ما هر دو ۶ ماهه نیستیم!که ناگهان نشگون مادر بزرگ مرا به خود می آورد و شروع میکنم به گریه کردن!آخر این هم محبت است به ما می کنند!مادر متوجه گریه مان می شود و "پستونک یش"را در دهان من و پسر عموجان می کند،""نه می توانیم بگیریم!نه می توانیم فریاد بزنیم""هم من هم پسر عمو جان...

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386ساعت 5:43 بعد از ظهر توسط فانتازیو |

برای نیروانا ی خودم

او واقعا رنج میبرد و من عصبانی هستم،فقط کافی است کوچکترین حماقتی انجام بشود تا من فریاد بزنم.چقدر ناسازگاری این بین وجود دارد.او رنج میبرد و من باور ندارم.من باور ندارم که او توانایی رنج کشیدن داشته باشد.و این ساده است:من باور ندارم چون به شدت عصبانی هستم.من باور ندارم که مجبور شوم در کنارش بمانم.او رنج میکشد و من باور ندارم.او رنج میبرد و من ناباورانه ترکش کرده ام.من ناراحتم.پر از نخوت و فراموشی.او رنج میبرد و من از هر چیز می هراسم.حتی از گام برداشتن در طول و عرض خانه ام.من ناراحتم،ناراحتی وظیفه است-نه،ناراحتی انجام وظیفه است-،او رنج میبرد و من خالی از تجربه ام.هیچ تجربه ای از رنج بردن ندارم،من ناراحتم و پر نخوت و پر هراس و فراموش کار و تجربه را چیز مضحکی میدانم.ردش میکنم.انکارش میکنم.خراب میکنم هر چه تجربه است را.او رنج میبرد و من عصبانی هستم و باور ندارم هیچ چیز را.

-از یکی از پستهایی که وبلاگ سراب عشق به من تقدیم کرد!من هم این نوشته رو به خاطر کامنتهایی که رویای هیچ من برام گذاشت(کامنتهایی که نشان از غم بزرگی تو وجودش می داد)،به نیروانا تقدیم میکنم،می دانم که هیچ موقع از غم و اندوهی که روی دوشش هست کم نمی کند!

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت 12:16 بعد از ظهر توسط فانتازیو |

پی نوشتها-سری سوم

پ.ن.۱:یکی از دوستهای خیلی عزیز وبلاگیم که خیلی دوسش دارم افیون منو به بازی بغل!دعوت کرد!باید اسم پنج نفری رو که دوست داریم بغل کنیم بگیم!خوب راستش تو لیست من خیلیها برای بغل کردن وجود دارن که به خوبی معلومه که تو پنج تا جا نمیشه،اما خوب دیگه!امیدوارم کسی به دل نگیره...

*ریچی بلکمور

*جان لوئیجی بوفوون

*کلینت ایست وود

*اینگوی یوهان مالمستین

*تن تن

از میون وبلاگ نویسها هم دوست دارم اینارو بغل کنم!باشد که خون راه بیفتد!

*شعله(یه دختر کوچیک تو یه دنیای خشن)

*افیون(اوپیوم)

*علی(کاریکاتورهای یک استعداد درک نشده)

*ماندا(چشمان کاملا بسته)

*لیتیوم(من نه آنم که مینمایم)

و خیلیای دیگه،البته کسی رو دعوت نمی کنم،(اینایی که اسماشون رو آوردم دعوتا)اگه هم بکنم میام تو کامنت وبلاگ خودش،دعوتش میکنم،اما هرکس این مطلب رو دید و دوست داشت بنویسه،کپی رایت آزاد است!

پ.ن.۲:بغل من بازه!هرکی دوست داره بیاد بغلم،وحشیانه بغلش میکنم.

+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم اسفند 1386ساعت 1:59 بعد از ظهر توسط فانتازیو |

پی نوشتها-سری دوم

پ.ن.۱:اول از همه یک دنیا آرزوی سلامتی و همراه با یک دنیا گل برای روانپریش عزیز،و یک دنیا تقدیر و تشکر و البته بوووس از سگ سیبیل عزیز برای اینکه هر لحظه از وضعیت روانپریش برامون میگفت.

پ.ن.۲:یکی از دوستهای خیلی عزیز وبلاگیم،افیون،من رو به یه نمایشگاه عکس دعوت کرد،اما به دلیل دانشگاه و هزار زهر مار و کوفت دیگه نتونستم به نمایشگاه عکس یاشا وکیلی برم،افیون عزیز انصافا کاراش حرف نداره،خیلی ممنونم که من رو مورد اطمینان قرار دادی و ازم برای شرکت تو نمایشگاه دعوت کردی،قول میدم حتما تو نمایشگاه بدی باشم،سایتش ارزش دیدن داره!

پ.ن.۳:الان یه اس مس برام اومد همین الان!دیدم بد نیست دوستامم باهام شریک باشن تو این اس مس!..."روز اول مدرسه،به ما گفتن بابا آب داد،نگفتن بابا کجا رو آب داد!!!کی آب داد،چرا آب داد،چه جوری آب داد،نگفتن با این آب دادن چه دسته گلی به آب داد!!!"اینم برای کسایی که میگفتن درد نسل ما چیز دیگست و بهتره داستانام در این مورد باشه!!!

پ.ن.۴:آفرین عزیز و مهربون،ازم دعوت کرده که تو یه بازی شرکت کنم،منم حتما به دعوت آفرین جان جواب میدم و قراره هفت آهنگ یا موسیقی برتر خودم رو اینجا به ترتیب بگم و بگم که از چه آهنگهایی بدم میاد،(این هفته چقدر دعوت داشتما!!!عروسی دوستمم دعوت شدم).

*دریاچه قو(Swan Lake) اثر پیتر چایکوفسکی،وقتی گوش میکنم انگار روحم داره پرواز میکنه،جریان ساخت این آهنگ این بوده که چایکوفسکی وقتی داشته از بازار آهنگرا رد میشده،دیده که یه آهنگر زیر لبش داره یه آهنگ میزنه،الهام میگیره و دریاچه قو رو میسازه!

*ایر(Air)اثر باخ همون جایی که تو فیلم شاهکار هفت گناهه کبیره(SEVEN)وقتی که بازرس یعنی مورگان فریمن تو کتابخونه هستش و داره کمدی الهی دانته رو میخونه،آهنگ(Air) تو زمینه فیلم نواخته میشه، یه نیروی تازه ای بهم میده و یه حس مثل اینکه تازه بارون قطع شده و هوا مرطوب!

*یه آهنگ از دمیس روسس،که انگار تو بهشت اجرا میشه و یه سبک اپرایی داره،الان اسمش خاطرم نیست!

*آهنگ(caressed by the flame)از گروه(godgory)که یه گروه متال هست،البته سبک اصلی گروه(Gothic metal)هست،داستان آهنگ در مورد یه جادوگر هست که تو یکی از کشورهای اروپای شرقی گرفتنش(داستان جادوگر و افسانه ها اروپای شرقی)و وسط میدون یه شهر به یه چوب بزرگ بستن و دارن می سوزوننش،البته وکال آهنگ محشره و سلو گیتارش،کل وکال آهنگ از زبان اون جادوگره که داره می سوزه تعریف میشه!

*آهنگ(Have a cigar)از پینک فلوید فکر کنم از آلبوم(بدرخش ای الماس خوش تراش)که کل آلبوم فکر کنم برای(سید بارت)نوشته و ساخته شده.

*آهنگ(گرفتار)از مرحوم فریدون فروغی،به شخصه معتقدم هنوز تو ایران کسی از نظر خواننده گی و آهنگ سازی به گرد پاشم نمیرسه،هنوز خیلیا موندن که بهش برسن و هیچ وقتم نمیرسن،وحشیانه فریادهای فریدون رو دوست دارم تو آهنگ هاش...

*آهنگ(Sweet child of mine)از گروه گانز،البته فقط به خاطر سولوش گوش میکنم،آخه سولوش خیلی نازه.

*آهنگ انی بادی در(any body there)از ریچی بلک مور،تک نوازی گیتار الکتریک هست و واقعا عالی...

-مثل اینه از هفت تا زد اونور،یادم باشه تو یه آپ جدا لیست آهنگهای مورد علاقم رو بنویسم،آخه اگه گوش کنین شما هم باهام هم عقیده میشینا!

راستش از این جور سبکها و آهنگها هم بدم میاد،امیدوارم و میدونم که کسی به دل نمیگیره،چون این فقط یه سلیقه شخصیه،پس نمیتونه این آهنگهایی که من ازشون بدم میاد رو زیر سئوال ببره!:موسیقی سنتی به هر شکل و با هر خوانندگی!موسیقی،دپس دپس!موسیقی به سبک رپ از هر نوعش چه ایرانی چه خارجی!موسیقی که یکی فارسی روش حرف بزنه و مثلا خیلی غمگینه!موسیقی که یکی گیتار الکتریک دستش باشه و هیچی ازش صدا نیاد(تخصص اندی)،موسیقی برون مرزی ایرانی به کل یا همون لسآنجلسی،موسیقی که اولش فارسی باشه از نصفه ها بشه اسپانیای یا هر زبون دیگه،آدم دلش می خواد خواننده رو خفه کنه،موسیقی این بچه سوسلها،مهرداد،نوشا،بابک،اصغر،اکبر،چنگیز(این سه تای آخری مثل اینکه سوسل نشدنا!!!)از آهنگهای سیاسی هم بدم میاد،اینها همش سلیقه شخصیه و اصلا قصد توهین به سبک خاص رو ندارم،فقط خواستم به دعوت آفرین ناز جواب داده باشم.

پ.ن.۵:یکی از نوشته های خودم رو دادم به استادم!گفتم استاد این رو برام نقد میکنی!یه حرفایی زد که چشام داشت از حدقه میزد بیرون!قدیمه هست و الان نویسندش مطمئنا مرده و گمنام هست و نوشته هاش یه نفرت خاص و یه مهربونی خاص داره و...(چرت و پرتای دیگه).

پ.ن.۶:مثل اینکه قسم خوردم هر ترم یه جوری آبروی خودم رو ببرم،روز انتخاب واحد بود،عین یه کوچولوی ناز رفتم یه گوشه نشستم و شروع کردم به انتخاب واحد،بیست واحد انتخاب کردم،تا دادم دست استاد راهنما یه دفعه قیافش منفجر شد و زد زیر خنده!منم دهنم باز موند و هاج و واج دارم استاد رو نگاه میکنم،این استاد راهنما اونقدر خندید که بقیه مدیر گروهها و رشته ها همشون داشتن این استاد راهنمای مارو نگاه میکردن!مرد تیکه جلوی اون همه دختر و پسر گفت،اولین باره تو تاریخ این دانشگاه دیدم که یه دانشجو تمام درساش رو با زنها برداره!منم قرمز عین لبو!از انتخاب واحدم کپی در آوردن!

پ.ن.۷:یه تشکر مخصوص از مهری(گاه نوشتهای من) دل نازک و دل قشنگ ناز،به خاطر اینکه این موسیقی ناز رو برام داد و من گذاشتم رو زمینه وبلاگم،خیلی با سلیقه ای مهری کوچولو،همه دوست داریم.

پ.ن.۸:یه تشکر مخصوص دیگه از امید عزیزم،طراح و پشتیبان قالب وبلاگم و البته مشکلات اچ تی املی وبلاگم،و هر مشکل دیگه،امید خیلی زحمتت دادم،هنوز نتونستم از شرمندگیت بیرون بیام،هنوز که هنوز کارت حرف نداره،قالبهای که اختصاصی طراحی میکنی،بالاترین آرزوی موفقیت و سلامتی رو برات دارم و خواهم داشت عزیزم.

پ.ن.۹:از همه گلهایی که میان و به اینجا سر میزنن،و با انتقادهاشون من رو بیشتر و بهتر تشویق میکنن خیلی خیلی ممنونم،چه بسا این راهنمایی ها و نقدهای شما عزیزان هست که ما را در هرچه بهتر انجام دادن رسالتمان کمک میکند،روابط عمومی نیروی انتظامی بخش مبارزه با کالای قاچاق!(خیلی رسمی شد نه؟!!!).

پ.ن.۱۰:خیلی وقت بود که با مخاطبهای وبم حرف نزده بودم،یکمی حرف زدن با مخاطبام آرومم کرد،وحشیانه همتون رو دوست دارم،خیلی.

+ نوشته شده در پنجشنبه نهم اسفند 1386ساعت 2:26 قبل از ظهر توسط فانتازیو |

عمارت

عمارت،ده کیلومتری با شهر فاصله داشت،تابستانها با پای پیاده هم می شد رفت،اما باید از صبح زود حرکت میکردی،با چند تا بچه قد و نیم قد و عزازیل!گاهی با الاغ،گاهی با تنها درشکچی که باغش نزدیکای عمارت بود و باید صبر می کردی تا روز رفتنش باشه،وگرنه یک روز کامل طول می کشید!این رو عزیزه خودش حساب کرده بود!آخه حساب کردن بلد بود،تو مدرسه انگلیسیا درس خونده بود،اونم حساب و فارسی،اما خوب خوبیت نداره دختر درس بخونه!این رو پدرش گفته بود،دختر همین که رسید باید بدی بره،نباید چشم و گوشش باز شه!عزت تنها به خواست مادر مرحوم عزیزه، اجازه رفتن به مدرسه رو داده بود،بعد فوت ماهرخ،عزیزه خونه نشین شد و تنها کارش کمک به عزت...زمستانها مسیر رفت و آمد خطرناک بود،حتما به گرگی،سگی راست میای،مگه اینکه کامل باشی همراه با تفنگ و غذا و لباس گرم،هر چند عمارت تو زمستانها خالی بود...از دور ،عمارت وسط باغ پیدا بود،یک ساختمان دو طبقه و سفید،با پنجره هایی از جنس درخت بلوط،که طبقه دوم روی چهار ستون بزرگ سنگی قرار داره،روبروی در ورودی عمارت یک حوض بزرگ سنگی وجود داره،همیشه عزیزه با خودش فکر می کرده که چند تا آدم همزمان میتونن توش شنا کنن!حتما اقیانوس که میگن اینجاست!،اما خوب به کمک همون چند کلاس که خوانده بود حالا دیگر این فکرها تو نظرش مسخره میامد،دور عمارت پر بود از درختهای بزرگ بید،که تنها برای ایجاد سایه اونجا بودن،دورتر چند درخت گیلاس،سیب و...از وضع ظاهری باغ و کلبه دم در باغ به خوبی معلوم بود که باغ و درختها صاحب دارن...رسیدن دم در باغ،در بزرگ و آهنی،با چفت بزرگ روش،عزت کلید رو در آورد و کرد تو قفل تقریبا زنگ زده در و رو کرد به عزیزه و گفت:مواظب باش،فردا شب میام دنبالت،یادت باشه دختر ،خان هرچی گفت انجام بدی،یه دفعه دهن به دهن نشی باهاش که هم خودت و هم مارو از نون خوردن بندازی،میری تو انگار نه انگار،نه چیزی دیدی و نه چیزی شنیدی،نبینم فردا تو شهر اصغر دلاک جار بزنه که دختر عزت فلان ، دختر عزت بهمان،به جان خودم نباشه به جان خودتم نباشه،به روح مادرت قسم اگه دسته گلی به آب بدی خودم تو همین بیابونها دفنت میکنم،فهمیدی؟!عزیزه با یه صدای آروم و توام با حیا گفت،چشم پدر...برگشت و به گاری پدر نگاه کرد که گرد و خاک کنان از جاده خاکی کنار عمارت می گذشت و کوچیکتر میشد!همیشه دوست داشت وقتی کسی رو بدرقه میکنه تا لحظه آخر نگاهش کنه!هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بود که از کلبه چوبی و کوچیک کنار در ورودی هیکل یه زن میانسال نمایان شد!دامن بزرگ تا نوک پاهاش،بولیز کاموایی صورتی رنگ،و یه روسری سبز پولیک دار،طوری که گیسوان بلند و خرمایی از زیرش بیرون اومده بودن و تا کمر ادامه داشت...عزیزه سلام کرد،زن با مهربانی تمام ،دستان کوچیک و نحیف عزیزه رو تو دستش گرفت،و بردش به داخل عمارت،سه مطبخ بزرگ و تو در تو،با یک سرآشپز،تنها مطبخ سوم آشپز و مسئولی نداشت،اینجا مال توست ببینم چیکار میکنی،زن این رو گفت و با لبخندی دور شد،هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که صدای تمام دخترها تو مطبخ بلند شد که خان اومد همه بیایین برای عرض سلام،دخترها یکی یکی کنار هم ایستادن و خان با اسب سیاه و بلند قدش اومد جلوی عمارت،از اسب پیاده شد،سیبیلهای زرتستی،قامت بلند و ورزیده،پالتوی سیاه مشکی رو رو کولش می کشید،با چشمان تو گود رفته و نافذ،اومد طرف عزیزه:اسمت چیه دختر؟دختر کی هستی؟-من آقا،من دختر حاج عزت هستم،تا اینو گفت خان چشاش پر شد و زیر لب در حالی که کسی صداش رو نمیشنوید با خودش گفت،چقدر بزرگ شدی! بدون اینکه حرف دیگه ای بزنه رفت داخل...

روز بعد عزت اومد دنبال عزیزه،ایستاد وسط حیاط،عزیزه رو صدا کرد،اما خان اومد!تمام وجود عزت میلرزید،خان نگاهی به مصیب کرد و گفت بگو همه اینجا جمع بشن!مصیب با داد و بیداد همه رو جلوی عمارت جمع کرد،عزیزه،آشپزها،اون زن،خان ادامه داد:ببین عزت دیگه دست از سر این دختر بردار دیگه باید با پدر بزرگش بمونه!چشمهای عزیزه داشت از حدقه در میاومد،تنها حرفی که عزت زد:چشم...عزت با درشکه در حالی که پشتش کوهی از گرد و غبار بود،تو جاده کوچیک و کوچیک تر شد،زن باغبون اومد طرف عزیزه و دستانش رو گرفت...

+ نوشته شده در جمعه سوم اسفند 1386ساعت 9:39 بعد از ظهر توسط فانتازیو |